ΜΕΡΟΣ 2 — Η γυναίκα που άρχισα να βλέπω πραγματικά
Οι μήνες περνούσαν.
Και όσο περισσότερο ζούσα μαζί με την Έβελιν, τόσο πιο δύσκολο γινόταν να συνεχίσω να τη βλέπω απλώς ως έναν τρόπο να ξεφύγω από τη φτώχεια.
Ήξερε ότι δεν ήμουν τέλειος.
Ήξερε ότι είχα κάνει λάθη.
Ποτέ όμως δεν με έκανε να νιώσω άχρηστος.
Μια μέρα επέστρεψα σπίτι αργά.
Η Έβελιν καθόταν μόνη στην κουζίνα.
Μπροστά της υπήρχε ένα πιάτο φαγητό.
«Σου κράτησα δείπνο», είπε.
«Δεν πεινάω.»
Σηκώθηκε αργά.
«Τότε κάτσε μαζί μου.»
Κάθισα.
Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, μιλήσαμε πραγματικά.
Μου είπε για τον άντρα της, για τα χρόνια που είχαν περάσει μαζί, για τα παιδιά που δεν κατάφεραν ποτέ να αποκτήσουν.
Και τότε κατάλαβα κάτι.
Η Έβελιν δεν φοβόταν τόσο τον θάνατο.
Φοβόταν τη μοναξιά.
Κι εγώ, ο άνθρωπος που είχε παντρευτεί εκείνη για να μην είναι άστεγος, ήμουν ο μοναδικός άνθρωπος που είχε πλέον δίπλα της.
Αυτό άρχισε να με αλλάζει.
Άρχισα να τη βοηθάω χωρίς να σκέφτομαι τι θα κέρδιζα.
Της έφτιαχνα το πρωινό.
Την πήγαινα στα ραντεβού της.
Καθόμουν μαζί της τα βράδια.
Μια Κυριακή, ενώ καθαρίζαμε την αυλή, μου είπε:
«Ξέρεις κάτι;»
«Τι;»
«Όταν σε γνώρισα, νόμιζα ότι ήσουν ένας νέος άντρας που είχε χαθεί.»
«Και τώρα;»
Με κοίταξε και χαμογέλασε.
«Τώρα νομίζω ότι απλώς χρειαζόσουν κάποιον να πιστέψει σε σένα.»
Ένιωσα κάτι να σφίγγει μέσα στο στήθος μου.
Γιατί εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι εγώ δεν είχα πιστέψει ποτέ πραγματικά στον εαυτό μου.
Και εκείνη πίστευε.
Μερικές εβδομάδες αργότερα, η υγεία της επιδεινώθηκε ξαφνικά.
Ένα πρωί, καθώς ετοίμαζε καφέ, άφησε το φλιτζάνι από τα χέρια της και κατέρρευσε στο πάτωμα.
«Έβελιν!»
Κάλεσα αμέσως ασθενοφόρο.
Στο νοσοκομείο, οι γιατροί μου είπαν ότι η κατάστασή της ήταν σοβαρή.
Πέρασα τρεις μέρες δίπλα στο κρεβάτι της.
Την τρίτη νύχτα άνοιξε τα μάτια της.
«Είσαι ακόμα εδώ;» ψιθύρισε.
«Φυσικά.»
Χαμογέλασε.
«Τότε ίσως τελικά άξιζε να σε παντρευτώ.»
Έσκυψα το κεφάλι.
«Έβελιν…»
«Μην πεις τίποτα.»
Με κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα.
«Θα καταλάβεις κάποτε.»
Το επόμενο πρωί…
η Έβελιν πέθανε.
Και μαζί της πέθανε και η τελευταία δικαιολογία που είχα για τον άνθρωπο που ήμουν όταν την παντρεύτηκα.
0 comments:
Post a Comment